11

Mijn mobiele telefoon trilde in mijn zak op het moment dat ik mijn kop cappuccino naar mijn lippen tilde voor mijn eerste slok. Ik schrok ervan en morste wat schuim op mijn jasje. De leuke jongen drie tafeltjes verderop verborg een grijns achter zijn krant.

Het was natuurlijk Alex.

‘Wil je iets voor me doen?’ vroeg ze.

‘Ja hoor,’ antwoordde ik en ik depte mijn jasje met een servet terwijl een serveerster een enorm chocoladebroodje op mijn tafel deponeerde. Bericht aan leuke jongen: ik ben een slons én een vreetzak, weet je zeker dat je me niet wilt versieren?

‘Wil je naar mijn trouwjurk komen kijken?’ vroeg Alex. ‘Ik heb een eerlijke mening nodig.’

Ik keek op mijn horloge. Ik moest vandaag nog veel doen, nu die flauwekul in het damestoilet achter de rug was. Ik wilde Givens & Associates volledig researchen en ik moest nog contact zoeken met die headhunter. Als ik nog snel één of twee sollicitatiegesprekken kon regelen, zou mevrouw Givens dat te horen krijgen. Gewild zijn zou geen kwaad kunnen tegen de tijd dat ik mijn onkostenregeling ging bespreken.

‘Vandaag?’ vroeg ik voorzichtig.

‘Nee, ik zat eerder aan juli te denken, na de bruiloft,’ antwoordde ze. ‘Kom op, zelfs jij kan de lunch vrij nemen. En we hebben elkaar amper gesproken laatst op mijn feest.’

‘Oké,’ zei ik terwijl ik in mijn hoofd mijn dagschema door elkaar husselde. Het huis van Alex en Gary was in Georgetown. Ik kon erna een internetcafé in duiken en daar de rest van de middag werken in plaats van terug naar huis te gaan. Dan zou ik waarschijnlijk toch ook meer gedaan krijgen, gezien pap en mams duellerende televisies met soaps en SportsCenter. Pap had het volume harder gehad toen ik die ochtend het huis uit ging, maar die diva’s van de dagtelevisie deden niet onder voor de Redskins.

‘Ik bestel wat sushi,’ zei Alex.

Verbaasd klapte ik mijn telefoon dicht. Waarom wilde Alex dat ik haar trouwjurk kwam bekijken? Ze maakte er nooit een geheim van dat ze vond dat ik me veel te conservatief kleedde. Ik had niet gedacht dat ze waarde hechtte aan mijn mening. En dat over dat we niet de kans hadden gehad om met elkaar te praten… Ik bedoel, kom op. We waren nou niet bepaald van die zusjes die elkaar elke dag spraken. Ik wist dat er zussen waren die geheimen met elkaar deelden, in de weekenden samen dingen deden en elkaar over elk kleinigheidje in hun leven belden, maar Alex en ik hadden nooit zo’n soort band gehad. We waren niet eens close genoeg om oorverdovende ruzies te hebben, zoals andere zussen die ik kende. Ik vond het wel best zo en zij volgens mij ook. Dus waarom wilde ze me nu zien?

Misschien maakte ze een gebaar.

Ik speelde met die ongewone gedachte in mijn hoofd, toetste haar. Alex en ik zouden nooit boezemvriendinnen worden – we waren te verschillend – maar als ze het wilde proberen, kon ik haar best tegemoetkomen. We waren volwassen en woonden voor het eerst sinds de middelbare school in dezelfde stad. Nu mijn leven weer op de rails kwam, zou het geen kwaad kunnen om meer interesse in Alex te tonen. De bruiloft was een goed begin, veronderstelde ik.

Bovendien had ik de tijd, dacht ik tevreden. Ik had een enorm succesvolle ochtend gehad en ik had het afgelopen weekend ook het huis van mijn ouders op orde gebracht. Ik had zelfs hun koelkast aangepakt; de planken geschrobd en een keihard geworden sinaasappel met kruidnagels erin weggegooid die ik van een paar Kerstmissen geleden herkende.

Ik dronk op mijn gemak mijn cappuccino op en belde daarna de headhunter die gelukkig op zijn plek zat. We kletsten een tijdje, hij vroeg me of ik hem mijn cv kon mailen en beloofde daarna dat hij over een dag of wat contact op zou nemen om het over mogelijke banen te hebben. Toen ik net had opgehangen, trilde mijn telefoon met een binnenkomend sms’je van Matt.

Breaking news… Cheryls implantaten explodeerden toen ze in Fenstermakers vliegtuig zat en de druk daalde… informatie over de begrafenis volgt. (Haar implantaten krijgen een aparte begrafenis; in plaats van bloemen graag een donatie aan de Siliconenvereniging.)

Ik grijnsde en betaalde de rekening die de serveerster op tafel had gelegd. Ik liet een fikse fooi achter om goed te maken dat ik zo lang was blijven hangen. Een kwartiertje later stapte ik voor Alex’ huis uit een taxi.

Van buiten af zag het er bedrieglijk klein uit, omdat de huizen aan de smalle straten van Georgetown allemaal zo dicht op elkaar stonden als metropassagiers tijdens de spits. Maar toen Alex de deur eenmaal opendeed, besefte ik dat de gevel van het huis een optische illusie was. Vanbinnen was het hoog en ruim, met glazen deuren die naar de groene oase van een groot achtertuinterras leidden. Ergens achter in het huis zag ik een schoonmaakster in een wit uniform de vloeren dweilen.

Alex had verteld dat Gary een vooraanstaand binnenhuisarchitect had ingehuurd toen hij het huis kocht. Dat was een goed idee geweest, want de op de Franse plattelandsstijl geïnspireerde inrichting was veel te smaakvol en onberispelijk om door Alex bedacht te zijn. Toen we klein waren, was haar slaapkamer altijd een complete puinzooi, met open potjes nagellak die hard stonden te worden op haar toilettafel en zoveel kleren op haar bed dat het een wonder was dat ze ’s nachts niet levend begraven werd. Terwijl ik rondkeek, zwoer ik bij mezelf: binnenkort heb ik ook zo’n huis, in plaats van mijn slaapkamer met balzak op het plafond.

‘Jullie wonen mooi,’ zei ik.

‘Ik vind mijn jurk vreselijk,’ meldde Alex. Haar haar zat in een staart en ze had een roze badjas aan.

‘Hij is misschien wat informeel voor een avondbruiloft,’ grapte ik.

‘Hou op,’ zei ze. ‘Kom, hij hangt boven.’

Ik ging haar achterna de elegante wenteltrap op naar haar kleedkamer, die grofweg even groot was als de woonkamer van onze ouders. Deze kamer was duidelijk wél van Alex. De vloer was bezaaid met tientallen paren schoenen waarvan de hakken omhoogstaken als dodelijke spiesjes, uit een verborgen speaker klonk Amy Winehouse en een gigantische spiegel bedekte een hele muur. Op een tafeltje voor de spiegel lag meer make-up dan in een display van Clinique. Alex deed nog steeds de doppen van haar potjes nagellak er niet op, zag ik, maar nu hoefde ze niet meer bij papa te smeken om meer zakgeld of nieuwe potjes uit de winkel te jatten als de oude opgedroogd waren. Aan dit huis te zien, kon Gary Sally Hansen zélf nog kopen.

‘Ik wil dat je genadeloos eerlijk bent,’ zei Alex.

Ongedwongen schudde ze haar badjas af en ik wendde mijn ogen af. Maar niet voordat ik een glimp had opgevangen van wat wel hectaren glanzende, soepele huid leek en een licht lavendelblauwe string. Wie droeg er nou in huis een string met een behaaglijke badjas? Alsof je een punaise in je slaapkamersloffen deed.

‘De weddingplanner heeft me deze jurk aangepraat,’ zei Alex. Haar stem klonk gedempt omdat ze net de jurk over haar hoofd trok.

‘Alex!’ vermaande ik haar en ik schoot haar snel te hulp. ‘Jezus, niet zo trekken. Straks scheurt hij nog.’

‘Het is maar een proefmodel,’ zei Alex. ‘Met de echte zijn ze nog bezig.’

Ik trok de lagen jurk recht en deed toen een stap naar achteren.

‘En?’ vroeg ze. ‘Wat? Waarom kijk je zo? Vind je het ook niks?’

Ik schudde mijn hoofd.

‘Vind je hem echt mooi?’ vroeg Alex.

Ik knikte.

‘Is hij niet te… pofferig? Ik heb altijd gezegd dat ik nooit een pofferige jurk zou dragen. Maar Tori met haar vooruitstekende tanden zei steeds: “Het is de enige keer in je leven dat je een pofferige jurk aan kan zonder er belachelijk uit te zien.” Ze heeft me er tientallen laten passen en aan het eind was ik zo moe dat ik maar heb toegegeven. Zo doen ze dat dus. Ze laten je miljoenen oerlelijke jurken zien en als ze er dan een tevoorschijn halen die niet heel verschrikkelijk is, ga je daar meteen voor, omdat je perspectief compleet naar de haaien is.’

‘Alex,’ zei ik toen ik eindelijk mijn stem had teruggevonden. ‘Hou je mond. Hij is perfect.’

En het was ook zo.

Ik had verwacht dat Alex voor gestroomlijnd en sexy zou gaan, misschien een dunne zijden japon met een grote split tot op het bovenbeen. Ik had gedacht dat ze met haar lichaam wilde pronken in iets nauwsluitends. Maar de jurk die ze had gekozen was van winterwitte zijde met driekwartmouwen van kant, een laag uitgesneden ronde hals en strak in de taille. Hij kwam tot de grond maar had geen sleep. Hij was eenvoudig maar klassiek, elegant zonder truttig te zijn. Zelfs met haar haar in een staart en op blote voeten, benam ze me de adem.

‘Ik weet het niet,’ zei Alex fronsend. Ze draaide om me heen om in de spiegel naar zichzelf te kijken. ‘Echt?’

‘Kom op, Alex, je weet dat je er geweldig uitziet,’ zei ik. Ik werd ongeduldig. Was dit allemaal een spelletje om haar gerust te stellen dat ze zo beeldschoon als altijd was? Want als dat het was, had ik geen zin om daaraan mee te doen.

‘Nu moet ik nog bedenken hoe ik mijn haar wil,’ zei Alex. ‘Denk je dat het een goed idee is om het op te steken?’

Als ze dacht dat ik hier zou gaan staan oeh-en en aah-en terwijl ze experimenteerde, dan zat die paardenstaart te strak en had de circulatie naar haar hersens afgekneld. Ik wilde best met Alex over haar bruiloft praten, maar ik deed geen auditie om voorzitter van haar fanclub te worden.

Alex had me nog niets over mijn werk gevraagd. Ze had niet gevraagd hoe het was om uit New York weg te gaan. Ze wilde alleen over zichzelf praten. Of, nog specifieker, ze wilde dat ons gesprek om haar uiterlijk draaide.

Waarom had ik gedacht dat het vandaag anders zou zijn? Waarom had ik gedacht dat onze relatie ooit anders zou kunnen zijn dan toen we opgroeiden?

‘Je hebt toch nog een halfjaar om over je haar te beslissen?’ vroeg ik terwijl ik neerplofte op een leren poef en een Washingtonian van de grond pakte. Ik las vluchtig de onderwerpen op de cover voordat ik zag dat Alex er in blauwe bikini op stond. Ik liet het tijdschrift op de grond vallen.

‘Ja, je hebt wel gelijk,’ zei Alex. ‘Ik moet gewoon nog zoveel doen. Het is een beetje overweldigend.’

Ik wees haar erop dat ze een weddingplanner had. ‘Zij hoort toch alles voor je te regelen?’

Alex vond dat ze het druk had? Het was bijna middag en ze liep nog in badjas rond terwijl de meid haar vloeren dweilde en een bezorger sushi kwam brengen. Ze had vanmiddag waarschijnlijk niks anders op haar programma staan dan een gezichtsbehandeling en een sessie met personal trainer Sven.

Oké, misschien was dat een beetje oneerlijk. Haar personal trainer heette waarschijnlijk Mike. Oké, oké, Alex werkte wél, en voor dat werk moest ze er goed uitzien. Die gezichtsbehandelingen waren zelfs aftrekbaar. Toch laaide mijn ergernis op. Hierom konden Alex en ik niet langer dan twee minuten samen doorbrengen. Ze was altijd een beetje verwend – dat is wat te veel aandacht met je doet – en om de een of andere reden irriteerde het feit dat ze alleen maar met zichzelf bezig was me vandaag meer dan anders.

‘Hoe is het om weer bij pap en mam te wonen?’ vroeg ze en ze porde me met haar voet. Ik schoof een stukje opzij op de poef zodat ze naast me kon zitten.

Ik rolde met mijn ogen om haar vraag, zuchtte en schudde mijn hoofd.

‘Precies zoals je denkt,’ antwoordde ik. ‘Mam staat voor mijn slaapkamerdeur vragen naar me te schreeuwen, maar ze denkt dat ze me genoeg ruimte geeft omdat ze niet binnen komt banjeren. Ze belde me gister zelfs op mijn mobiele telefoon. Vanuit de kamer ernaast!’

Toen kwam er een herinnering bij me boven en moest ik glimlachen.

‘Wat?’ wilde Alex weten.

‘Laatst bestelden we alle drie een glas wijn bij de lunch,’ zei ik. ‘Dus haalt pap een pen uit zijn zak tevoorschijn en begint op het tafelkleed te krabbelen om erachter te komen of het goedkoper is om het per glas of in een karaf te bestellen.’

‘Die tent met die verslaafde gastvrouw?’ vroeg Alex.

‘Ongewassen vork,’ antwoordde ik.

‘Ah,’ zei Alex, ‘Antonio’s. Toen Gary voor het eerst kennis met ze maakte gingen we daar ook heen. Ze stapten uit hun auto en stonden vijf minuten voor de deur te kibbelen over of pap het portier van de auto wel op slot had gedaan.’

‘Zoveel eenvoudiger om gewoon even terug te lopen,’ zei ik.

‘Maar dan konden ze er niet over kibbelen,’ zei Alex.

‘Daar heb je gelijk in.’

Er viel weer een stilte, maar deze keer voelde het niet ongemakkelijk.

‘O, en pap heeft het de hele tijd over meneer Simpson alsof het aartsvijanden zijn. Weet je nog dat ze vroeger de dikste vrienden waren?’

‘De dag nadat pap met pensioen ging, knipte meneer Simpson tien centimeter van de heg tussen hun tuinen,’ zei Alex en ze grijnsde om de herinnering. ‘Pap ging door het lint.’

‘Overbrenging,’ zei ik. ‘Pap moest toch ergens zijn energie in kwijt.’

‘Je hoeft niet met dure reclamewoorden te gaan smijten,’ grapte Alex.

‘Het is een term uit de psychologie,’ zei ik. Dat had ik van Matt. Ik glimlachte weer toen ik moest denken aan het tekeningetje dat hij in mijn hand drukte toen ik in de trein stapte. Ik zou hem dit weekend bellen en hem alles over mijn nieuwe baan vertellen.

‘Wat?’ wilde Alex weten.

‘Ik moest aan een vriend denken,’ zei ik. ‘Iemand in New York.’

Er verscheen een schittering in Alex’ ogen. ‘Een speciáál iemand?’

‘Hou op,’ zei ik. ‘Je lijkt wel een kleuterjuf.’

‘Dat…’

Haar telefoon ging en onderbrak wat ze had willen zeggen.

‘Vast de sushi-man,’ zei ze terwijl ze opstond.

‘Hallo?’ Haar toon schoot dertig graden omhoog qua warmte. ‘Hé! Ik wilde je nog bellen vandaag.’

Haar hand ging omhoog en ze trok afwezig haar staart los. Haar haar viel als een waterval om haar schouders en ze ging er met haar vingers doorheen.

‘Vanavond?’

Ik pakte het tijdschrift weer op en bladerde er doorheen. Een paar minuten lang hadden Alex en ik écht gepraat. Maar als we klaar waren met het analyseren van onze ouders, zouden we dan nog iets hebben om over te praten? Hadden we iets gemeen behalve onze genen?

‘Lijkt me enig,’ zei Alex. ‘Gary is in New York, maar ik kan wel na de opnames van mijn programma…’

Ik luisterde niet meer naar de rest van haar gesprek toen ik een artikel begon te lezen over een personal organizer die de papierboel van een vrouw had getransformeerd. Yep, dat was een van mijn favoriete trucs: de post boven de vuilnisbak openen zodat je de rotzooi meteen weg kon gooien voordat die zich op de eettafel opstapelde. O, maar deze tip over bonnen van apparaten vastnieten aan de gebruiksaanwijzing zodat je ze altijd bij de hand had als je iets moest terugbrengen kende ik nog niet.

‘Sorry,’ zei Alex toen ze had opgehangen. ‘Dat was Bradley. Ik had moeten vragen of hij jou nog even wilde hebben, maar heb er niet aan gedacht.’

Iets dat voelde als een elektrische schok ging door me heen.

‘Had je Bradley aan de telefoon?’ vroeg ik. Mijn stem klonk schor. Ik schraapte mijn keel en deed alsof ik moest hoesten.

‘Hm-mm,’ zei Alex terwijl ze zichzelf bekeek in de huizenhoge spiegel.

Vanaf de poef zat ik gevangen tussen haar en haar spiegelbeeld. Overal waar ik keek waren massa’s goudrode haren en witte zijde. Alex was achter me en voor me en keek me zelfs aan vanaf het tijdschrift in mijn handen. Ik kon niet aan haar verblindende, overweldigende schoonheid ontsnappen.

‘Wat had-ie?’ vroeg ik.

‘We gaan vanavond samen wat drinken zodat hij me de proefafdrukken van het verlovingsfeest kan laten zien,’ antwoordde ze. Ze stapte weer uit haar jurk en smeet hem naast me op de poef.

Waarom had Bradley Alex gebeld en niet mij?

‘Gary gaat niet mee?’ vroeg ik. Jeetjemina, wat had Alex mooi gevormde dijen. Ik kon de dunne bundels spieren door het midden zien lopen. ‘Wil Gary de proefafdrukken niet zien?’

‘Volgens mij maakt het hem niet uit welke ik kies,’ zei ze, terwijl ze perzikkleurige lippenstift opdeed. ‘Dat is meer iets voor vrouwen.’

Iets voor Alex, bedoel je, dacht ik bitter. Wat kon er leuker zijn dan een hele avond naar foto’s van jezelf kijken met de man die ik leuk vond, de man die mij misschien ook weer leuk kon vinden als mijn zus maar een eind uit de buurt bleef? Alex wist dan misschien niet wat ik voor Bradley voelde, maar dat maakte niet uit. Hij was van mij. Waarom kon ze hem niet met rust laten?

Ik sprong op en greep mijn tas. Maar het was de verkeerde tas; er lagen er een tiental van Alex op de grond. Ik tastte blind rond totdat ik eindelijk de mijne te pakken had.

‘Ik herinner me net dat ik nog een afspraak heb,’ zei ik gespannen. ‘Ik moet gaan.’

‘En de lunch dan?’ vroeg Alex, die zich van haar spiegelbeeld losrukte.

Ik gaf geen antwoord. Ik was al halverwege de trap en trok een sprintje naar de deur.